Nagrania ze spektakli Nicole mnie zaskoczyły.

Nie myślałam, że ktoś oprócz mnie wierzy jeszcze w siłę iluzji w teatrze, że ktoś próbuje zmienić rzeczywistość w marzenie.

Podobało mi się to, że udało jej się mnie oszukać za pomocą sztuki wideo – naprawdę nie wiedziałam, na co patrzę – na plecy, na twarz? Na jednego człowieka ? Na dziesięciu?

Pierwszym krokiem w powstawaniu nowego spektaklu był pomysł żeby w ogóle poprosić kogoś o współpracę przy tworzeniu kolejnej produkcji,

kogoś spoza KONCENTRATU. Wszyscy mieliśmy świadomość bowiem że

nasza metoda pracy nie zaprowadzi nas już dalej, przynajmniej na

razie, że będziemy obracać się wokół consensusu jako złotego

środka, ostatecznej formuły a przez to nie wyjdziemy poza pewną

ramę, nie nastąpi prawdziwe zderzenie osobowości.

I zaczęliśmy szukać, najpierw w kraju potem za granicą.

Dzięki wspaniałemu systemowi funkcjonowania Pro Helvetii mieliśmy szansę zapoznać się

z pracami czołowych szwajcarskich choreografów i z tego szacownego

grona najbardziej zafrapowały nas prace Nicole, z uwagi na jej

precyzję i wirtuozerię w operowaniu obrazem.